|
|
||
|
|
||
|
|
|
Elementy charakterystyczne Obowiązkowy element krajobrazu to wszechobecne pomniki Lenina. Na początku byliśmy zdziwieni ich obecnością, później zaś – ich brakiem. W zasadzie w prawie każdej miejscowości można taki pomnik odnaleźć, co więcej – zazwyczaj znajduje się w charakterystycznym miejscu. Doskonały przykład to Sewastopol, gdzie Lenin na cokole znajduje się na samym skraju wybrzeża, palcem wskazując morze, a jednocześnie zasłaniając wspaniały Sobór Władymirski. Kolejny typowy element to wszechobecny beton – betonowe plaże, hotele, chodniki, promenady, pomosty. Istny koszmar, ciągle żywy relikt komunizmu. Mnóstwo opuszczonych, niszczejących budowli oraz liczne bloki z wielkiej płyty kontrastują z luksusowymi hotelami (oczywiście betonowymi) i wspaniałymi zabytkami. Sonety
Obowiązkowo na wyprawę należy zabrać Sonety Krymskie. Czytanie poszczególnych wierszy opisujących miejsca, w których akurat się znajdowaliśmy,
stanowiło nie lada frajdę. Urok opisów Bakczysaraju w dzień i w nocy,
czy Ajudaha zupełnie inaczej się odbiera spoglądając na nie przez okno
hostelu. Aż trudno uwierzyć, że prawie 200 lat temu Mickiewicz stąpał tymi samymi ścieżkami!
Przed wyjazdem trochę się naszukałam w księgarniach, ale w końcu mi udało się
kupić Sonety. Książeczka jest cieniutka, teksty można
też pobrać ze strony
Historia Pierwsi mieszkańcy półwyspu to Scytowie, Sarmaci, Goci i Hunowie. Krym był stale terenem ciągłych walk o wpływy. Początkowo część półwyspu wchodziła w skład księstwa ruskiego, jednakże w XIII wieku plemiona tatarskie utworzyły odrębne państwo. Stolicą kraju był Bakczysaraj, gdzie na tronie zasiadał chan. W XVIII w. Caryca Katarzyna II podporządkowała sobie Krym, a chan stał się jej gubernatorem. Wkrótce zastąpili go Rosjanie, tocząc długoletnią wojnę rosyjsko-turecką. Status republiki autonomicznej zyskał Krym w 1920. Jacek Hugo-Bader w książce „W rajskiej dolinie wśród zielska” porównuje Krym z początku XX w. do wieży Babel – żyli tam Rosjanie, Tatarzy, Ukraińcy, Żydzi, Niemcy, Ormianie, Bułgarzy, Grecy, Polacy, Białorusini. W 1920 r. Czeka wymordował 70 tys. ludzi, następnie z głodu zginęło 100 tys. Tatarów. W ten sposób wymordowano 2/3 narodu. Zabito prawie wszystkich duchownych, zamknięto meczety, alfabet arabski zastąpiono łacińskim, a potem cyrylicą. W czasie II wojny światowej, Niemcy szybko zajęli półwysep. Po jego odzyskaniu w maju 1944 roku, Stalin i Beria postanowili oczyścić go z niepokornych Tatarów. Deportowano ich do innych republik ZSRR, skąd przez blisko 50 lat nie mieli prawa powrotu. W 1954 roku włączono Krym do ukraińskiej republiki radzieckiej. Po II WŚ Stalin autonomiczny dotąd Krym wcielił do państwa sowieckiego. Z czasem stał się okręgiem Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i pełnił rolę kurortu, uzdrowiska, miejsca wypoczynku dla pracującego ludu radzieckiego. Po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę w 1991 roku, rząd przyznał na nowo autonomię dla Krymu w zakresie polityki socjalnej, kulturalnej, wydobycia surowców oraz międzynarodowych stosunków gospodarczych. W latach 90 niezależna już Ukraina przychylnie patrzyła na masowy powrót Tatarów (w ciągu dziewięciu lat wróciło ich prawie 250 tysięcy). Krym od 1991 roku posiada status autonomicznej republiki Ukrainy i stanowi jeden z 25 regionów Ukrainy. Objawia się to tym, że władzę ukraińską na terenie półwyspu reprezentuje Stały Przedstawiciel Prezydenta Ukrainy. Natomiast władzę ustawodawczą sprawuje Parlament, a wykonawczą - Rada Ministrów z Premierem. Poza tym Krym posiada odrębną flagę, godło i hymn. Od 1998 r. obowiązuje również Konstytucja Krymu, która proklamuje suwerenność półwyspu w granicach Ukrainy, przy jednoczesnej nadrzędności Konstytucji Ukraińskiej. Prawda wygląda tak, że Kijów otrzymuje z Półwyspu wpływy z zyskownej turystyki, w zamian niewiele daje. Krym natomiast ciągle liczy na zmianę polityki i chciałby zajmować osobne miejsce w budżecie Ukrainy, gdyż obecnie jest zaniedbanym przez stolicę kawałkiem Ukrainy.
|
